Mijn zoektocht naar de ware liefde zet zich weer voort. Mijn gebroken hart is na een periode van rust weer geheeld en klopt weer hoopvol in mijn smalle borstkast. Grenzeloos als ik ben, hoop ik dat mijn liefde dat ook is en daarom heb ik mijn koffer gepakt en mijn beautycase gevuld; ik vertrek. Zo droom ik in Mei terwijl ik met mijn geiten wollen sokken aan lig te rillen op mijn thermodeken al weken voor vertrek van een bestaan aan de Costa Brava; omringd door Guido's, Carlo's en Paulo's.

Met een hoofd gevuld met romantische beelden; paella eten op een gezellig terras bij kaarslicht, met Céline Dion op de achtergrond samen een speelse Baywatch run over het fijne zand maken, een zwoele zoen in de branding waarbij zijn halflange, chocoladebruine haar in natte toestand ook nog verbazingwekkend goed zit, tel ik de nachtjes af. Ik zou zijn guapa zijn en Guido, Carlo of Paulo zou mijn guapo zijn. En samen zouden we ultiem gelukkig worden, de zon zou altijd schijnen, het zou niet uit maken dat ik wekelijks al het huishoudgeld zou spenderen bij de Mango en Zara want we zouden immers leven van de liefde, door de siësta zouden de donkere kringen onder mijn ogen tot het verleden behoren, de gypsy kings zouden nog een puntje kunnen zuigen aan zijn romantische gitaarspel, iedere avond zouden we diepzinnige gesprekken voeren over belangrijke zaken in het leven zoals bijvoorbeeld de nieuwe hit van Justin Bieber, hij zou mij grappige woorden leren in het Spaans, we zouden Sangria drinken bij een gezellig knisperend kampvuur en het zou totaal niet relevant zijn dat ik nog geen spiegelei kan bakken, want we zouden iedere avond barbecuen én dan zouden ook mijn marshmallows niet om de twee seconde in de hens vliegen en zwart blakeren. Kortom: perfectie! Met een koffer vol bikini's en meer dan 20 jurken, vertrek ik met een missie voor 8 dagen naar Mallorca! Vamos a l'amor!

Eenmaal gearriveerd op het Spaanse eiland begrijp ik binnen een schamele
paar uur dat mijn doelstelling; het vinden van een heuse Zorro 2.0 op Spaans grondgebied binnen 8 dagen, op z'n zachts gezegd nogal ambitieus te noemen is. Mallorca; in mijn atlas bekend als een eilandje in de Atlantische zee blijkt in de praktijk de ware Duitse Antillen te zijn. Waar ik had gehoopt omringd te zijn met gespierde senores en stijlvolle senorita's ben ik omringd met Duitsers. Als ik om me heen kijk, dringt de keiharde realiteit tot me door: 'ik ben beland in de Duitse variant van Jersey Shore.' En zo verandert mijn zoektocht naar perfectie in slechts enkele momenten in het zoeken naar een Spaanse speld in een hooiberg, oftewel deceptie.

Duitsers zijn er in verschillende soorten maten; groot en klein, maar meestal zijn ze groot, veeeeel te groot. Ze hebben een typerende grauwe teint, veelal slecht geblondeerd haar en ze zijn praktisch allemaal bezaaid met de meest lelijke tatoeages. Nou ben ik sowieso niet fel op tattoo's, uitzonderingen daargelaten. Zo kan sommige inkt, met een echte betekenis, op een doordachte plaats, sommige lichamen best sieren. Maar bij de Duitsers lijkt het wel alsof je bij iedere bratwurst een tatoeage krijgt. 'Bratwurst? Mit ketchup? Mayo? Nein, mit tattoo bitte!' En wat voor tatttoo's? Van die afschuwelijke tribals, tremp stemps, aarsgeweien en de meest zogenaamd diepzinnige teksten als 'love or die' waarbij je met een sierletter en na een borreltje al gauw geneigd bent om te denken dat er 'love dicks' staat. En borrels, daar houden de Duitsers wel van.

Hele bierfusten Schultenbrau tanken zowel mannen als vrouwen al bij het Fruhstuck in een oogwenk weg, terwijl ze een shagje rollen en praten alsof ze figureren in een goedkope pornofilm uit de jaren 80. Zelfs als de grootste nerd zonder te kreunen en te hijgen bestelt; 'Ik wil graag een fristi, met een rietje, en een broodje met vegetarische, biologische kaas maar ik heb spastische darmen en ik ben enorm allergisch voor gluten dus heeft u ook gluten-vrij brood mevrouw? lijkt het nog alsof hij opgewonden een beknopte samenvatting geeft van het tantra handboek.

En on top of it all scheten en boeren onze naastenburen alsof het een lieve lust is, zijn ze schaamteloos luidruchtig en dragen jongens, het soort jongetjes waarbij hun ballen sinds enkele maanden pas zijn ingedaald, groeps t-shirts met de tekst; 'Ich liebe MILFS'. In mijn optiek zou het dragen van groeps t-shirts alleen legaal moeten zijn als je lid bent van een sportclub of als werkkleding en dan zal ik mijn mening over de opdruk van de t-shirts an sich omwille van de lieve vrede maar buiten beschouwing laten.

Terwijl ik onze naaste buren met onderdrukte weerzin aanschouw en flauwe grappen over kuilen en fietsen inslik concludeer ik met een zucht: 'Aan een Duitser is werkelijk helemaal niks ganz geil'! Also!